Stamrozen zijn rozen die op een wilde stam groeien.

De stamroos is geoculeerd (schildgriffel) op ongeveer 1 meter boven de grond.

De scheuten die dus zijdelings op de stam komen, of vanuit de wortel komen zijn "wildopslag" en moeten verwijderd worden.

Op ongeveer 1 meter hoogte zitten dus drie gelukte schildgriffels.

De snoei daarvan is dus dezelfde als de struikroos.

De stamroos bestaat ook in "treurvorm" : vb. Rosa ‘Exelsa’, eigenlijk is dit een klimroos die op een stam is geoculeerd, dit iets hoger op ongeveer 1.40m hoogte. De snoei van deze treurstamroos is dan ook gelijk aan deze van de klimrozen.

Men kan stamrozen ook bij heel strenge vorst beschermen door middel van bamboestokken en plastiek rond de stam te spannen. Dit zorgt voor een degelijke bescherming tegen de gure vorstwind. Neem tijdig de bescherming weg.

Klimrozen zijn rozen die groeien langsheen een muur, steunstok, rozenboog, prieel of pergola. Deze rozen zijn niet zelfhechtend. Men moet ze wel wat vastbinden, liefst met groene holle plastiekdraad om ingroeien te vermijden.

Er bestaan klimrozen in veel kleuren en variëteiten. Meestal is het wel zo dat de krachtigste groeiers wat inboeten aan bloeirijkheid. Er bestaan ook herbloeiende klimrozen. Uiteraard is de tweede bloei niet zo rijk als de eerste.

Om veel bloemen te bekomen moet men eerst de gesteltakken kweken. De gesteltakken zijn de dikste steuntakken.

Een probleem is dat er veel klimrozen staan die onderaan kaal zijn en enkel bovenaan bloeien. Daarom kan men een oude gesteltak eens wegsnoeien of insnoeien zodat men een nieuwe jonge lange tak krijgt: dit is de verjongingssnoei.

Eigenlijk moet er een nieuwe scheut vanuit de oculatie komen, voorwaarde is echter dat de plant goed is bemest en genoeg licht heeft aan de voet. Deze nieuwe tak kan men gebruiken als nieuwe gesteltak.

Het ombuigen van gesteltakken op bijvoorbeeld een rozenboog of pergola geeft een rijkere bloei.