De laurierroos is een groenblijvende,
winterharde heester die we zelden in tuinen tegenkomen. Hij is minstens zo
prachtig als de alom bekende rododendron en inheems in Noord-Amerika van Canada
tot Florida in zomergroene bossen, vaak tussen stenen op zure, vochtige bodem.
De Latijnse naam
Kalmia dankt hij aan de Zweedse botanicus Peter Kalm ( 1716-1760) die hem in
Canada ontdekte en beschreef.
Plantkenmerken
De bladeren van de
laurierroos zijn vingerlang, lancetvormig, donkergroen en doen aan die van de
oleander denken.
De bloemen bloeien
in klokjesachtige trossen, meestal roze, maar ook rood, wit en paarsbruin.
De struik kan 1- 2
m hoog worden. Uit de bloemen ontwikkelen zich veelzadige, ronde vruchten. De
bloeitijd is mei-juni.
Soorten
Kalmia latifolia heeft breed en de Kalmia angustifolia smal blad.
Kalmia angustifolia ’Rubra’ bloeit
karmijnrood, ‘Alba’ wit en Kalmia polifolia blijft zeer klein en compact.
Standplaats
Net als de
rododendron staat de laurierroos het liefst in halfschaduw op vochtige, zure
bodem. Zij doet het zeer goed onder bomen, b.v. dennen, die wat licht doorlaten.
Verzorging
Belangrijk is het
mulchen (organisch materiaal aanbrengen rond de wortel) om te voorkomen dat de
plant uitdroogt of bevriest. Voor een overdadige bloei moet u altijd de
uitgebloeide bloemen verwijderen. Het is belangrijk dat de struik in de herfst
goed nat is omdat zij tijdens de winter geen vocht opneemt.
Snoeien
U kunt ieder jaar
in het midden van de zomer na de bloei 1/3 van de takken tot bijna aan de voet
wegsnoeien. Op deze manier verjongt u de struik en voorkomt u dat er kale takken
verschijnen.
Gebruik
In de homeopathie
wordt de laurierroos gebruikt tegen hartkwalen en gewrichtsreuma.
Ziekte
Geel wordend blad
kan op een te zonnige plek of te veel kalk en te weinig ijzer in de grond
duiden. Insecten vallen de laurierroos bijna nooit lastig.
Planten
De beste planttijd
is het najaar of het begin van de lente.
Waarschuwing: De bladeren zijn giftig voor mens en dier!
Ericaceae - heidefamilie
